Het binnenland van Beira, tegen de Spaanse grens. Granietbodems op hoogte, koele nachten en autochtone druiven leveren frisse witte en pittige rode wijnen.
De collectie
Op dit moment nog geen wijnen uit dit gebied.
Ik ben er wel naar op zoek. Kijk zolang rond in de rest van de kelder.
Naar de winkel →Het gebied
Minder de vraag hoeveel wijn er gemaakt kan worden, meer de vraag wat deze terroirs kunnen opleveren.
Hoog, droog en tegen de Spaanse grens. Beira Interior ligt in het oosten van Portugal, ver weg van de Atlantische Oceaan. Het is een van de meest continentale wijngebieden van het land en tegelijkertijd een van de hoogstgelegen. Veel wijngaarden liggen tussen de 700 en 850 meter boven zeeniveau.
Dat zorgt voor behoorlijk extreme omstandigheden. Overdag kan het in de zomer zeer warm worden, terwijl de temperatuur 's nachts sterk daalt. Toch wordt hier al eeuwen wijn gemaakt. Juist de afgelegen ligging heeft ervoor gezorgd dat oude wijngaarden en lokale druivenrassen hier relatief goed bewaard zijn gebleven.
Het gebied wordt gekenmerkt door verschillende bergketens, waaronder de Serra da Estrela, de hoogste bergketen van het Portugese vasteland. De wijngaarden liggen verspreid over een groot en relatief dunbevolkt gebied. De Atlantische Oceaan heeft hier nauwelijks invloed meer.
De bodem bestaat voornamelijk uit graniet en schist. In verschillende delen komen daarnaast opvallend veel kwartsaders voor. De bodems zijn arm en stenig en houden weinig water vast. De wijnstok moet diep wortelen om water en voedingsstoffen te vinden, zeker tijdens de droge zomers. Dat zorgt voor lage opbrengsten en druiven met concentratie.
Als er één rode druif is die Beira Interior een eigen gezicht geeft, dan is het Rufete. De druif is goed aangepast aan het droge en hooggelegen klimaat en geeft doorgaans geen extreem krachtige wijnen. De stijl is eerder gericht op rood fruit, kruidigheid en frisse zuren. Zeker van oude stokken kan Rufete karaktervolle wijnen opleveren.
Rufete zien we ook veel terug in Spanje, in Sierra de Salamanca, en wordt weleens vergeleken met Gamay. Omdat de druif veel aangeplant staat in Beira Interior, dat in het noorden grenst aan de Douro, zien we haar ook in de grensstreek van beide regio's.
Subregio's
De verschillen worden vooral bepaald door hoogte, temperatuur, neerslag en de ligging ten opzichte van de bergen.
In het noordelijke deel, rond de stad Pinhel en richting Mêda, Trancoso en Celorico da Beira. De wijngaarden liggen relatief hoog, gemiddeld rond de 650 meter. Uitgesproken continentaal: droge zomers, koude winters en grote dag-nachtverschillen. De bodems zijn voornamelijk graniet, met op plekken schist en kwarts.
Direct ten oosten van Pinhel, gescheiden door de rivier de Côa, maar klimatologisch sterk verwant. Een hoog plateau tussen 600 en 750 meter, droog en met grote temperatuurverschillen. In de winter kan er sneeuw vallen. Frisse, minerale wijnen met voldoende structuur om te ouderen.
Het buitenbeentje van de drie. Verder naar het zuiden, vanaf de uitlopers van de Serra da Estrela richting de Tejo en Castelo Branco. Gemiddeld lager gelegen en minder extreem continentaal, met al meer mediterrane invloed. De wijnen kunnen rijper en ronder overkomen.
Druiven
Vooral Rufete en Fonte Cal geven de regio een eigen identiteit.
Wit
Rood
Beira Interior heeft lange tijd vooral een lokale rol gespeeld. Veel wijn werd geproduceerd voor de regionale markt en via coöperaties verwerkt. Internationale bekendheid was beperkt.
De laatste jaren is er meer aandacht gekomen voor de eigen identiteit van het gebied. Lokale druivenrassen, oude wijngaarden en hooggelegen percelen worden opnieuw gewaardeerd. Dat proces is nog volop bezig.
